Underrated: 80s

Een definitie van ondergewaardeerde muziek; ja, daar vraag je me wat. Wie waardeert iets onder of over? Wie bepaalt überhaupt wat goede muziek is en wat niet? Nemen we de massa als uitgangspunt, dan is het (niet) bereiken van de hitparade een aardig meetinstrument. Een prachtig liedje dat verdiende een hit te worden, maar het op één of andere manier niet werd. Omdat het niet serieus genomen werd door het kritische muziekjournaille of omdat het liedje ondersneeuwde bij een grotere hit van de betreffende artiest. En als gevolg daarvan onopgemerkt bleef voor het grote publiek.

Open in Spotify


1) A Girl Called Johnny van The Waterboys
Het antwoord op A boy named Sue van Johnny Cash? The Waterboys werden bekend dankzij hun hit The whole of the moon; maar deze Britse band maakte zoveel meer moois. Hun debuutsingle bijvoorbeeld, die in de zomer van 1983 uitkwam.

2) Love Is A Wonderful Colour van The Icicle Works
Grootste hit van van deze band uit Liverpool; in Engeland althans, want in Nederland bereikte het de hitparades niet. Zijn overigens sinds 2006 weer bij elkaar.

3) I Still Believe van The Call
Van een band uit Santa Cruz verwacht je Beach Boys-achtige deuntjes, zoals je volgens hetzelfde vooroordeel louter palingsound uit Volendam verwacht. Niet dus, powerrock als kwamen ze uit Lichtenvoorde. Zanger Michael Been werd later geluidstechnicus van de band van zijn zoon – de Black Rebel Motorcycle Club. Enkele uren na het concert dat die band in 2010 op Pukkelpop gaf overleed Been aan een hartaanval.

4) Give It Up van Talk Talk
Staat op een van de beste albums die in de jaren tachtig uitkwam: The Coulour of Spring (1986), hun derde album. Life’s What You Make It werd een wereldhit, deze briljante song werd even over het hoofd gezien.

5) You Don’t Need Someone New van The Lotus Eaters
Op dezelfde golf als 2) en net als die band ook iets succesvoller aan de overkant van de Noordzee dan in Nederland. Het lied lijkt op eerste gezicht wat gladjes en licht, maar bleek verslavend. Zanger Peter Coyle ging later solo en bracht een album uit met de welluidende titel I’d Sacrifice Eight Orgasms with Shirley MacLaine Just to Be There.

6) All Lined Up van Shriekback
De award voor het beste onbeminde nummer uit de eighties gaat naar Shriekback’s All lined up. Zelfs in Vara’s Verrukkelijke 15 hield de plaat het in 1983 slechts twee weken vol. Een bezwerend gestemde zanger (die overigens in 1979 uit de band XTC was gestapt) gelegen op een bedje van een moddervette bas en een synthesizer – die wat mij betreft qua geluid een anthem is voor het decennium.

7) Naked And White van A Certain Ratio
Meest onderschatte band van de jaren zeventig én tachtig. Hot Chip, LCD Soundsystem, Happy Mondays…allen zijn ze schatplichtig aan deze band, die als roerganger wordt gezien van een genre waarover niemand het heeft: post punk funk. Ja, dan ben je uniek. Of, zoals mijn vriend Bert de muziek omschrijft:  ‘hoekig en avontuurlijk, ingetogen en kronkelend langs spannende akkoorden en klankjes’.

8) Knock Me Down van The Red Hot Chili Peppers
Er is leven voor de grote doorbraak  van de Peppers; vier steengoede albums (ik durf zelfs te beweren beter dan alles dat na dat vijfde album kwam), waarvan Mother’s Milk (1989) tot mijn all-time favourites behoort. Higher Ground is fijn, maar deze is de beste van het (ook al onvolprezen) album.

9) Solitude Standing van Suzanne Vega
Van haar tweede gelijknamige album verschenen haar grootste hits: Luka en Tom’s Diner. Solitude Standing werd als single géén hit. Ook met terugwerkende kracht een mooi nummer.

10) Breakfast van Associates
39 jaar was Billy Mackenzie toen hij zichzelf van zijn leven beroofde. Depressies en de dood van zijn moeder waren hem teveel geworden. Qua stemgeluid zijn er weinig die aan hem tippen en ook dit liedje is ongeëvenaard mooi. Raar dat het in Nederland niet aansloeg.

11) Cheese van Mo
Fijn, lekker Nederlands wavebandje. Na Nancy en Fred Astaire – en een nieuwe zangeres – kwam Cheese nog net de top veertig binnen, maar daar was na een paar weken dan ook alles mee gezegd.

12) Song To The Siren van This Mortal Coil
Weinigen zullen de band (die het eigenlijk niet was – het was een project) en hun bescheiden oeuvre van drie studioalbums kennen. Dit lied – een cover van Tim Buckley – werd vooral in KRO’s Weeshuis van de Hits geplugd en bereikte mede daardoor een notering in de top 40, die met het bereiken van plaats 29 een vreemde eend in deze bijt is.