Neil Young in Covers

My my, hey hey
Rock and roll is here to stay
It’s better to burn out
Than to fade away

Toepasselijke woorden van Neil Young: juist op de momenten dat men dacht dat Canadese singer-songwriter was opgebrand, herrees hij uit zijn as en leverde andermaal een briljant album af. Daarmee is zijn omvangrijke carriere weliswaar grillig, maar blijft hij al vijfenveertig jaar fier overeind aan de almaar veranderende muzikale top. Net als zijn idool Bob Dylan, waarmee hij een wedstrijd lijkt te doen wie het touren het langst volhoudt. Beiden waren afgelopen jaar (a)live en kickin’ te zien, onder andere in Amsterdam. Maar Neil Young dus; onze twaalf (niet door hem zelf gezongen) favorieten.

Open in Spotify


1. Into The Black van Chromatics
(OrigineelDe woorden My my, hey hey, Rock and roll is here to stay…waren overigens bedoeld voor John Lydon, zanger van de Sex Pistols. Het uit Portland afkomstige Chromatics maakt retro synthpop, die een groter publiek bereikte dankzij de film Drive.

2. Cinnamon Girl van The Gentrys
(OrigineelOpvallend aan deze versie uit 1970 is dat hij iets eerder uitkwam dan het origineel en bovendien hoger eindigde in de Amerikaanse charts.

3. Winterlong van Nils Lofgren
(Origineel) Muzikaal wonderkind dat op zijn zeventiende lid werd van Young’s begeleidingsband Crazy Horse. Hij speelde zich daarmee overigens in de kijker voor de vacature bij de Stones. Toen die uiteindelijk werd opgevuld door Ronnie Wood van The Faces, koos Lofgren het solopad.

4. Old Man van James McCartney
(OrigineelNummer van Neil Young’s doorbraak Harvest, dat vele malen door Bob Dylan live werd gespeeld, maar recentelijker (2010) op plaat werd gezet door de zoon van Paul.

5. The Needle And The Damage Done van Pretenders
(Origineel) Ook van Harvest en tevens door andere jaren ’80- bands opgenomen, waaronder Duran Duran en The Simple Minds.

6. Heart Of Gold van Charles Bradley
(Origineel) Charles Bradley stond ruim dertig jaar een James Brown-act te performen in achterafzaaltjes om vervolgens in 2012 adembenemend hard door te breken.

7. Computer Age van Sonic Youth
(OrigineelDe meest onnavolgbare afslag die Young op zijn muzikale snelweg nam: hij kwam op Kraftwerk’s Autobahn terecht. Het resultaat was het – diplomatiek uitgedrukt – eigentijdse album Trans (1982).

8. Only Love Can Break Your Heart van I Blame Coco
(Origineel)
 Nadat ze eerder het origineel opnieuw opnamen is dit een cover van een cover van St. Etienne.

9. Southern Man van Sylvester And The Hot Band
(Origineel) Net als 6. het bewijs dat Young’s songs zich uitermate goed lenen voor soul. Debuut van Sylvester, een paar jaar voor zijn doorbraak als Drag Queen van de Disco.

10. Like A Hurricane van Hallo Venray
(Origineel) Afkomstig van het album uit Roll Another Number uit 2000, met daarop louter covers van Neil Young.

11. Harvest Moon van Jane Birkin
(Origineel) De Britse actrice en zangeres Birkin was geen eendagsvlieg, integendeel, deze cover staat op haar dertiende studioalbum.

12. Rockin’ In The Free World van Pearl Jam
(Origineel) Vaste prik aan het eind van een Pearl Jam optreden al dan niet vergezeld door Uncle Neil zelf, die graag een koekie van eigen deeg komt geven als de jamsessie in zijn achtertuin plaatsvindt.