My First Mixtape

cass

De Philips in kwestie

Mijn eerste lijstje is mijn eerste bandje. Lijkt me logisch. In dit lijstje een selectie van de nummers die ik op dat bandje opnam. We schrijven vrijdag 2 april van het jaar 1982, mijn moeder viert die dag haar 37e verjaardag, de kamer staat vol met plooirokken. In de nabijgelegen keuken staat een radiocassetterecorder van het merk Philips. Iedereen had Philips, dus Philips ouders hadden ook een Philips.

Een radiocassetterecorder dus. Als er één apparaat ter wereld is dat vaak met twee knoppen tegelijk is ingedrukt, moet het deze zijn. De Play- en Rec(ord) –knop welteverstaan, die ik die tweede april voor het eerst wat nerveus indrukte. Het BASF-bandje van 60 minuten met een oranje labeltje begon te zoemen en te draaien. Het doel van deze exercitie: gave liedjes uit de Top 40 van die week opnemen opdat ik ze tot in lengte van jaren kon beluisteren. Het begin van een tijdperk: muziek opnemen op cassettebandjes. Eerst vanaf de radio, later van LP’s en vanaf 1988 CD’s.

Een paar jaar geleden zette ik de doos met daarin honderden bandjes aan de rand van de straat. Onnodig te zeggen dat deze daad gepaard ging met een bloedend hart. Ik bedacht me wat de waarde van de inhoud zou zijn: bandjes 5 gulden per stuk, CD’tje huren bij de Centrale Discotheek 4 gulden, om maar te zwijgen van de uren noeste arbeid van opnemen, het recht opplakken van de etiketjes op de bandjes en het netjes opschrijven van de albumtracks op het kartonnen binnenwerk.

Ik heb ze natuurlijk niet allemaal weggesmeten. Mijn eerste bandje overleefde ook onze laatste verhuizing. Ik hoef hem niet eens na te luisteren om te weten wat er naast de nieuwe alarmschijf, de radiorebus, Veronica’s Popjournaal en de slappe grappen van Lex Harding allemaal opstaat:

Open in Spotify


1. Senses working Overtime van XTC
Letterlijk op deze dag, 2 april 1982, liet de Britse band XTC het publiek in The Palladium van Hollywood ruim een uur wachten. Pas toen lieten ze aankondigen dat het concert was afgelast wegens ‘ziekte van één van de bandleden’. Later bleek zanger Andy Partridge (geen familie) te lijden aan plankenkoorts. De band trad daarna nooit meer op.

2. Call Me van Skyy
Grootste hit van deze New Yorkse discogroep, niet te verwarren met het Wodkamerk, dat pas tien jaar later op de markt zou komen.

3. Les Lacs du Connemara van Michel Sardou
Geen wenkbrauw fronste in de jaren tachtig bij de aanblik van een Franstalige plaatje in vaderlandse hitparade. Sardou bezingt de meren van Connemara, die in Ierland liggen. Het nummer werd jaren later ongemeen hard geweld aangedaan door het Nederlandse duo Parla & Pardoux (Liberté). Dat zou verboden moeten worden.

4. 69 van Brooklyn Express
Van de categorie nummers waar je op die leeftijd geen weet van hebt. Jimmy ‘Bo’ Horne’s Spank door de wasstraat gehaald, een spannend intermezzo v.a. 3 minuut 30 tussengevoegd en op maxisingle gezet.

5. Queen of the Rapping Scene van Modern Romance
Ofwel: Nothing Ever Goes the Way You Plan. Een curieuze, unieke combinatie van conga’s en accordeon én het rappende nichtje van Inspector Clouseau die Blondie naar de troon steekt.

6. In the City van Madness
Mijn haar was gemillimeterd en mijn jas zat vol met buttons van Madness, mijn favoriete band op dat moment. In the City was weliswaar lekker uptempo, maar zeker niet hun sterkste nummer.

7. You could have been with me van Sheena Easton
Sheena Is a Punk Rocker, maar bovenal een lekker wijf met een gouden strot. Dit kwam chronologisch na haar soundtrack voor de James Bondfilm For your Eyes Only en voor haar duet met Prince (U got the Look).

8. Poison Arrow van ABC
Uit de hoge hoed van de onvolprezen producer Trevor Horn en afkomstig van het minstens even onvolprezen album The Lexicon of Love.

9. High Time He Went van Renee
Die eigenlijk gewoon Anja heette en de vrouw was van René (die van His Alligators). Vond ik destijds een wonderlijk liedje mede vanwege de woeste solo op de synthesizer die tot twee keer toe in het nummer voorbijkomt.

10. How Many Times van Lori Spee
Had in het gedrukte exemplaar van de lijst – die haalde je dan iedere zaterdag in mijn lokale platenwinkel ook zo’n klompje achter haar naam. Dat betekende dat het een liedje was van ‘eigen bodem’. In feite kwam Lori uit Amerika, trouwde ze een Nederlander. Wat mij betreft de ultieme guilty pleasure in deze lijst.

11. Maid Of Orleans van O.M.D.
Stond die week op één. Heeft de tand des tijds behoorlijk doorstaan en dat is meestal een teken van kwaliteit. Net als de rest van de singels die Orchestral Manoeuvres In The Dark maakte trouwens.

12. Aurora van Nova
Doorstond de tand des tijds wat mij betreft niet helemaal. To put it mildly. Ik meen me te herinneren dat dit gedrocht een paar weken later bovenaan kwam te staan. Maar o mijn god, wat was het tranentrekkend slecht.