Moet je horen in 2015

Een glazen bol, vijf luisterbeurten. Mind my words: dit zijn de parels van dit jaar. Nummers die weliswaar in 2014 het levenslicht zagen, maar nog te prematuur om op het jaarlijstje 2014 te prijken.

Open in Spotify

 

1. Tusk Vegas van Movie
Bandje uit London die dankzij dit gitaarrifje weleens een hele grote zouden kunnen worden.

2. The Blue, The Green van Lonely The Brave
Klinkt als een nummer uit – pak ‘m beet – herfst 1995, maar is toch echt van twee decennia later. Enigszins Biffy Clyroisch. Lekker drumwerk en volle muur van gitaargeluid maakt het een mooi liedje.

3. Shambhala van PAUW
Dé ontdekking van het aanstaande jaar. Maar één vraag brandt op mijn lippen: Zou Jeroen Pauw goed vinden?

4. Top of Mind van Sue The Night
De ritmesectie van Mick Fleetwood’s Big Love gekoppeld aan een lentefrische zingende zangeres. Suus de Groot, want zo heet de frontvrouw van dit Haarlemse bandje, werd met dit nummer Serious Talent bij 3FM. Debuutalbum verschijnt eind januari 2015.

5. Blackmailed van Freedom Fry
Frans / Amerikaans duo doet onwaarschijnlijk zoet samenzang. Parallellen met het Britse Metronomy qua geluid, maar ook op het gebied van kunstzinnige clipjes.

6. The Hunter van Slaves
Het recept is simpel: twee man, een minimale drumkit en het verstuurd gitaargeluid doet de rest, of liever gezegd: legt de basis onder een heerlijk vuig plaatje. Dat dankzij het pakkende refrein (‘You Keep It, We don’t Want It!’) deze zomer op een festivalletje nog anthem-waardig klinkt ook.

7. Gagarin van Public Service Broadcasting
De eerste vijf seconden: Huh, De Muppetshow? Daarna, in één woord: Smashing. Hier schieten de veters van uit je schoenen, de doppen van uit je oren en het glazuur van je gepoetste gebit. Ongehoord goed.

8. Boa van The Bug, Earth
Van dit twaalftal de meest experimentele en zware plaat. Samenwerking tussen twee Britse undergroundveteranen; eet weg als driehonderd gram biefstuk.

9. 1000 Deaths van D’Angelo
Van het hoog aangeslagen album Black Messiah, dat op de valreep van 2014 verscheen. Het bizarre nummer begint met een Black Panther-speech (waarin Jezus qq een zwarte huidskleur heeft) en vervolgt met een totaal vervormde zang met uithalen a la Prince. Dit in combinatie met een onweerstaanbare ritmesectie die geen vierkwartsmaat lijkt te willen missen: een zelden vertoonde vet aangezette bas en een ontembaar woeste bass drum. Al mag de na vijf minuten ingezette hysterische gitaarsolo er ook wezen.

10. The River van Son Little
Typisch voorbeeld van een nummertje dat tot grote hoogten stijgt zodra deze als achtergrond wordt gebruikt in een commercial. Geweldige stem, lekker ritme.

11. Lie to Me van Milo Greene
Een bandje dat eerder folk maakte slaat een totaal andere weg in door een een jaren ’80 electro sfeertje aan hun samenzang toe te voegen, je moet het maar durven.

12. Daffodils van Mark Ronson feat. Kevin Parker
Ja en dan nog dit: Perth meets London, Psychedelisch meets Funk, ofwel Tame Impala’s Kevin Parker en Mark Ronson creëerden een 1+1=3. De track staat op Ronson’s album Uptown Special, dat in januari 2015 verschijnt. Een solide vierkwartsmaat, een loom partijtje bas en groove die die die…riff! Al na één luisterbeurt nestelt die zich tussen je oren om vervolgens halsstarrig te weigeren om te vertrekken.